Polesie to kraj bagien i rozlewisk, kraj lasów, głównie borów sosnowych oraz kraj błot. Specyficzne warunki naturalne spowodowały, że przez całe wieki Polesie było samowystarczalną bagienną wyspą, o bardzo ograniczonych kontaktach ze światem zewnętrznym. Część wiosek dostępna była jedynie zimą, kiedy zamarzały bagna. Wyjątkowa izolacja zewnętrzna potęgowała charakterystyczną dla społeczności ludowych izolację wewnętrzną - zamknięcie w obrębie własnej grupy i własnego miejsca zamieszkania. Polesie, jakby zapomniane, żyło własnym życiem, którego rytm był silnie uzależniony od rytmu przyrody.

Pińsk położony jest na Polesiu przy ujściu rzeki Piny do Prypeci. Pierwszą wzmiankę o Pińsku znaleźć można w latopisie Nestora "Powieść minionych lat". W XII i XIII wieku miasto było stolicą księstwa będącego we władaniu dynastii Ruryrkowiczów. W 1241 roku przeniesiona została tutaj z Turowa siedziba diecezji prawosławnej. Około 1341 roku księstwo zostało włączone do Wielkiego Księstwa Litewskiego.